Something Fishy heeft er een gewaagde broer bij, dat project was zo’n succes dat ik dacht: “Dit verdient een vervolg!” En zo ontstond de ‘Red Edition’, een broertje in een vurige, rode kleur. En geloof me, dit visje is minstens net zo bijzonder, vooral door de materialen die ik dit keer gebruikte. En ja, (ook, er zijn er al een paar gemaakt ondertussen) deze is niet voor een kunstwedstrijd – het is puur plezier van het maken!
Ecopoxy: Langer de tijd, maar oppassen met schenken
Voor dit project heb ik een nieuw merk epoxy geprobeerd: Ecopoxy. En ik moet zeggen, dat beviel me best! Het heeft een langere droogtijd, wat ideaal is, want je hebt meer tijd om de luchtbelletjes eruit te vissen 😜. En geloof me, met die rooie kleur wilde ik geen bubbeltjes.
Er zat wel een klein nadeel aan, want het spul kwam in een blik. Vreselijk onhandig met schenken, dus de volgende keer wordt het overgieten in een maatbeker ofzo. Maar het resultaat is een super strakke, heldere plaat waar het hout en de kleur perfect tot hun recht komen.
De kleur is overigens ook van Ecopoxy: een felrood vloeibare kleurpigment. En die is echt waanzinnig mooi. De kleur spat er bijna vanaf en geeft dit visje een totaal andere vibe dan zijn zwarte broer.
Afezelia met een verleden en een voet met karakter
Het hout dat ik voor de vis gebruikte is vermoedelijk Afezelia. Het is een mooie, warme houtsoort die een prachtig contrast vormt met de felle rode epoxy. Het hout is opnieuw gezaagd en in vorm gebracht om de perfecte basis te vormen voor dit kunstwerk.
En dan de voet! De voet is van massief eiken, en de gaten die erin zaten heb ik opgevuld met dezelfde rode epoxy. Dit is echt upcyclen in de zuiverste zin van het woord: zonder die epoxy was het hout nergens meer goed voor. Nu heeft het een tweede leven als stevige en kleurrijke voet voor mijn rode vis.
Visje zoekt thuis!
Dit rode visje is een uniek stukje ‘recycled art’, gemaakt met liefde, een dosis geduld en een onhandig blik epoxy. Ben je, net als ik, helemaal weg van deze rode variant? Hij is te vinden in mijn Etsy-shop! Of opzoek naar iets unieks, iets wat niemand anders heeft neem gerust contact op.
Epoxy: een terugkerend fenomeen in mijn werkplaats, zo heb ik er al een ‘vis’ mee gemaakt voor een kunstwedstrijd. Verschillende tafeltjes gemaakt met epoxy en soms gebruik ik het als een lijm. Nu heb ik het gebruikt in een bedankje voor de buurvrouw die klaar stond om ons te helpen. Ze is groot fan van de teckel, heeft er zelfs drie en de woonkamer is vrolijk versierd met de lage viervoeter. In mijn hoofd kwam snel een combinatie tot stand en ik ben mijn volgende project gestart een teckel van epoxy: Le Petit Chien.
De eerste Le Petit Chien
Het proces is niet zo heel erg anders dan die van de vis die ik eerder heb gemaakt. Eerst een stuk hout, in dit geval heb ik Afzelia hout gebruikt wat over is van een ander project, waar ik de binnenkant van de teckel uit zaag. Met behulp van een silhouet geprint op A4 is er al snel een mooie vorm. Deze heb ik aan één zijde beplakt met tape en een eerste laag epoxy in gegoten.
Dit proces een paar keer herhaald maar dan met stukjes plastic. In verhouding tot de vis een stuk minder plastic troep omdat ik denk dat het snel te gek wordt. De laatste laag ook weer alleen epoxy. Daarna alles gevlakt met de bovenfrees en met krijt een vorm getekend die uiteindelijk de teckel wordt.
Beide kanten geschuurd, deels met de machine en de laatste stappen met de hand. Vervolgens met polijstpasta een mooie shine aan de epoxy gegeven en het hout in de Osmo olie gezet. Niet dat het foodsafe moet zijn, ik maar ik heb het nu eenmaal liggen en het geeft een mooie kleur aan het hout. Een mooi plankje aan de onderkant en klaar. Het maken van de teckel was minstens zo leuk als de reactie van de buurvrouw toen ze de eerste Le Petit Chien in ontvangst nam.
Één teckel is geen teckel
Mijn ouders zijn fan van mijn “hout knutsels”. Zo staat er in de woonkamer een vis te pronken en heb ik tafelblaadjes voor ze gemaak. Mams heeft mij gevraagd een teckel te maken voor een vriendin, als cadeau voor haar verjaardag. Toelichting welke vriendin was niet nodig, ik heb bij mijn ouders op verschillende momenten een obese teckel voorbij zien rollen die erg gehecht was aan haar compagnons. De dikke schat heeft een medische tegenvaller wat van haar een kiloknaller maakt. Tuurlijk mam, ik maak een teckel voor je. Kopieer, plak bovenstaande proces en je hebt weer een nieuwe teckel maar deze is toch anders. Ja, deze is dikker. Onderkant iets breder, wat wil je anders? Belangrijker! Andere epoxy, vertel ik je in een ander verhaal meer over.
Ook een epoxy beest in huis?
Dat kan, ik ben benieuwd welk epoxy beest jij in huis wil hebben. Of zie jij de teckel of vis wel zitten? Neem dan eens contact op.
Tijd geleden hoorde ik via een collega over een kunstwedstrijd waar iedereen aan mag meedoen, KlimaatExpo ‘22. Opdracht was vrij simpel: maak een kunstobject over klimaatverandering. Tof, een keer iets anders dan klimrekjes en tafeltjes. Dus heb ik mij ingeschreven, deelgenomen en ben aan de slag gegaan. Het eindresultaat: een vis van plastic (en hout natuurlijk) genaamd Something Fishy. Benieuwd naar het kunstproject? Wat er achter schuilt en waar de ‘vis’ van is gemaakt? Dat leg ik je uit.
Om maar direct met de deur in huis te vallen: helaas Something Fishy is niet uitgekozen als een deelnemer aan de expositie. Jammer, helaas maar wel een onwijs leuke ervaring en het eindresultaat mag er zijn. Laten we beginnen bij het begin:
Concept achter: Something Fishy
Oke, klimaatverandering; er zijn nogal wat verschillende invalshoeken te bedenken. Veelal gaan deze gepaard met menselijk handelen (of juist het niet willen handelen). Ik ben begonnen met wat onderwerpen uit te tekenen op papier: bomen die gekapt worden, de wereld besmeurd met olie en ander minder gezellig materiaal. Na de nodige vulling voor de papierbak te hebben gemaakt, bleef mijn focus op een bepaald punt hangen. De vissen in de Westerschelde, ooit geroemd om de bijzondere hollandse kwaliteit (zeker de kreeften), nu zo verziekt dat het gevaarlijk is voor consumptie.
Een vis die van binnen helemaal gemaakt is van plastic maar nog een natuurlijke buitenkant heeft, immers gaat het hier om microplastics die je niet ziet met het blote oog.
Van concept tot project
Cool, idee is er maar nu de uitvoering nog. Omdat het een wedstrijd is waar klimaatverandering (en in mijn optiek vervuiling) centraal staat, wilde ik dat de vis zoveel als mogelijk van gerecycled materiaal werd gemaakt. Ik had nog voldoende hout liggen van de eettafel, de buitenkant is dus gemaakt van Berken Multiplex. Uit voorzorg, want ja ik heb ook negatieve ervaringen met epoxy, heb ik een tweede vis gemaakt. Deze is gemaakt van een soort hardhout dat ik nog over had van onze tuinier avonturen.
Twee vlakke houten plankjes van gemaakt en een tekening (gejat van het www) erop geplakt wat de binnenkant van de vis ging worden. Dit netjes uitgezaagd met de decoupeerzaag en daarna flink wat uren geschuurd. Vanaf hier is het min of meer een soort beeldhouwen met hout. Eenmaal tevreden met de binnenkant heb ik een kant beplakt met tape (die goedkope bende die je op de verhuisdozen plakt) en ben begonnen met het gieten van de epoxy. Eerst een dunne basislaag, die ik heb laten uitharden. Daarna heb ik verschillende soorten plastic gebruiksvoorwerpen, blikjes, aluminium koffiecups, alles wat maar een vrolijke kleur heeft vermorzeld, geknipt en platgetrapt om in de vis te kunnen verwerken. Alles voor een mooi contrast van hout en kleur. De rest kan je denk ik wel raden: beetje rommel, overgieten met een dun laagje epoxy en weer wat rommel. Tot de vis helemaal was gevuld en de laatste laag weer alleen epoxy.
Epoxy schuren en polijsten
Na het uitharden van de laatste laag epoxy is het tijd om alles opnieuw vlak te krijgen en op te schuren. Vlakken is niet zo spannend dit heb ik gedaan met de frees. Eenmaal alles netjes vlak lijkt het geheel nergens meer naar, een grote doffe bedoeling in plaats van een kleurig palet in epoxy. Geen paniek, dit hoort zo. Tijd om te schuren. Beginnend met een grovere korrel: 80 helemaal tot 2000. En geen schuurpapiertjes overslaan! Wanneer je van een grove korrel direct naar een fijnere gaat, zie je dit terug in de epoxy. De laatste schuurpapiertjes (800 tot 2000) waren speciaal voor nat schuren. Om het geheel echt goed te laten glimmen zodat het net op glas lijkt, heb ik de epoxy ook gepolijst. Ik heb hiervoor speciaal polijstmiddel gekocht (waar ik ook vaker mijn epoxy koop )inclusief een polijstset voor op de boormachine.
De afronding
Ik heb gekozen om een soort sokkeltje te maken waar de vis zwevend op geplaatst kan worden. In eerste instantie had ik het idee deze rechtop te plaatsen, zoals een vis die aan de hengel hangt. Maar ik heb hier toch vanaf gezien en de vis horizontaal geplaatst, alsof de vis zwemt. Voor de ene vis een bijpassende voet van Multiplex, de andere op een stuk eiken. Deze laatste kan nog wat liefde gebruiken, maar de aanvragen voor de klimrekjes stroomden stiekem alweer binnen.
Een ervaring rijker, wat smaakt naar meer.
Deelnemen is belangrijker dan winnen, hoor ik geregeld om me heen als ik hierover vertel. Mijn reactie: nou nee ik neem deel om te winnen! Anders zou ik niet meedoen…
Niet helemaal een sportieve manier om ernaar te kijken maar voor mij wel hoe het werkt. Hoe ik mij maximaal inzet en ga tot wat ik kan. Dit keer niet anders. En wat een ervaring. De spanning: word ik gekozen? De ideeën bespreken met vrienden en familie. De progressie tonen en soms een stukje jaloezie denken waar te nemen. En bezig zijn met mijn favoriete hobby! Heerlijk is dat.
Nog niet eerder gedaan in deze blog, maar wel op zijn plaats. Bedankt Vincent, jouw tip heeft me nieuwe inzichten gegeven in wat ik nog meer leuk vind aan de hobby en je bent een fijn klankbord. Op naar de volgende!
“Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan”, gejat van Pippi Langkous maar zeker van toepassing toen mij werd gevraagd een zandbak te maken. Op zich niet zo moeilijk zou je denken. Simpelweg een bak waar zand in kan en een beetje stevig moet zijn. Maar toch wat haakjes en ogen die het complex maken. Een fantastische uitdaging, leuke nieuwe dingen geprobeerd en zo ook de nodige frustraties.
Zandbak met eisen
Oke eerst even over de zandbak zelf: deze is niet direct bedoeld om in de tuin neer te zetten en de kinderen op los te laten (of katten…). Maar voor speltherapie. Mijn schoonzus is speltherapeut en heeft mij gevraagd een zandbak te maken die ze kan gebruiken tijdens de therapiesessies. Daarom waren er nogal wat specifieke eisen aan de formaten, zo moest deze een binnenmaat hebben van 50 bij 70 centimeter. Bij voorkeur ook op een fijne werkhoogte, arbo-technisch verantwoord en tot slot het liefste ook los van het onderstel te gebruiken zijn.
Daarnaast heb ik mijzelf ook wat uitdagingen opgelegd, namelijk: geen schroeven waar de kinderen spelen, alles netjes afgekant (zoals bij de klimrekjes) en tot slot moet het geheel het gewicht van een baby olifant kunnen dragen. Of dit laatste is gelukt zullen we nooit weten (vermoed ik) maar twee volwassenen kunnen er gerust op dansen.
Materialen, verbindingen en veel lijm
De gehele zandbak bestaat dus uit twee delen. De bak voor het zand zelf en een onderstel waar deze naadloos in valt. Alles gemaakt van Berken Multiplex, ja begint nu wat saai te worden misschien. Maar het is en blijft makkelijk te bewerken, duurzaam en onwijs sterk. Het gegeven dat er ook met nat zand gespeeld gaat worden, maakt de Berken Multiplex een verstandige keuze. Deze is namelijk zo verlijmd dat het ook in vochtige ruimtes gebruikt kan worden.
De bak heeft dus een binnenmaat van 50 bij 70 centimeter, is net iets meer dan 10 centimeter hoog en is voorzien van twee handvaten. De bodem is bevestigd in een groef die ik in de zijkanten heb gefreesd en alles is zowel gelijmd als extra verstevigd met deuvels van 8mm (diameter).
Het onderstel bestaat uit twee keer een plaat van 36 mm dik multiplex (twee platen van 18mm op elkaar gelijmd). Het geheel wordt aan elkaar verbonden door vier poten die bestaan uit ieder twee stroken Multiplex. Aan de binnenkant van deze poten zitten ook weer stroken waar de middelste plaat op rust en het geheel onverwoestbaar maakt.
Tot slot 4 wielen eronder en klaar, althans het constructieve deel. De buitenkant van de gehele zandbak is met lijnzaadolie behandeld de binnenkant van de bak wordt nog blauw gelakt.
Wat hebben we geleerd?
Meerdere dingen. Je werkstukken echt haaks krijgen is wel een uitdaging. De afkortzaag was blijkbaar niet zo haaks als gedacht, wat nu en dan voor de nodige uitdaging zorgde.
Multiplex, ondanks dat men zegt dat het 18mm dik is, kan onderling toch verschillen. Zo is de ene plaat net ietsjes dikker dan de andere. Erg hinderlijk als je alles strak en netjes tegen elkaar aan wil hebben.
Ondanks dat multiplex fijn spul is om mee te werken blijft de fineerlaag uiterst gevoelig. Her en der is deze goed beschadigd bij het frezen (reden: te snel frezen, verkeerde kant op frezen, de frees zelf is wat bot aan het worden). Gelukkig is het terugschuren ook wel weer aardig om te zien, met al die lijntjes, maar mooier is om het helemaal heel te houden natuurlijk.
Er zijn ook positieve dingen te melden! Namelijk heb ik ontdekt dat er een verfpistool zit bij mijn luchtcompressor die ook olie spuit. Een klus waar ik tegenop keek was zo gepiept!
Heb je een klus voor BlogAanTafel?
Leuk! Neem gerust contact op. Er zijn enkele producten die ik standaard maak, zoals de klimrekjes en speelboog. Maar ook op verzoek maak ik speelgoed en meubeltjes (of iets wat er dus tussenin zin).
De hobby brengt mij veel meer dan alleen een uitlaatklep en een fantastische tijdsbesteding. Ik leer veel over de materialen die ik gebruik, denk aan epoxy of de werking van verschillende soorten hout. Iets waar ik minder over schrijf is het contact met andere, andere hout-gekkies of enthousiaste ouders die dolblij zijn met hun nieuwe pikler. Daarop heb ik dit nieuwe project gebaseerd. BYOM (Bring Your Own Memory) is een kunstwerkje met daarin een ‘herinnering’. Klinkt nu nog wat vaag maar hou de aandacht nog even vast ik vertel je er meer over.
Cadeau voor opa en oma
Vaders en moeders weten maar al te goed hoe belangrijk opa en oma kunnen zijn. De opa’s en oma’s van onze telg zijn hierop zeker geen uitzondering! Of hij nu lekker uit logeren is of dat ze voor de zoveelste keer komen opdraven om op te passen, onze kleine man wordt gruwelijk verwend. Vaak eten we dan nog even samen als bedankje of mats ik mijn vader met de boodschapjes die ik voor ze haal bij de slager bij ons in de stad. Veel meer kunnen we niet aan ze slijten als bedankje. Maar toch gaan we een poging wagen! Een co-creatie van vader en zoon, hij knutselt iets en ik ook.
Het werk van zoonlief
Eerst de creatie van m’n zoon, een super avontuur en niet zo lastig. Gewoonweg een groot stuk karton, vingerverf en een schort plus wat tijd om lekker te kliederen. Maar bij de onze heb je niet veel tijd nodig voor een eindresultaat. Veel kleuren, geschater en een hoop geklieder; bam we hadden iets om mee te werken. Ik heb een paar mooie stukken uit het karton gesneden en ben vervolgens zelf verder aan de slag gegaan.
Een lijst in een lijst
Het knutselwerk van de kleine heb ik verwerkt in een klein lijstje gemaakt van roerhoutjes. Deze roerhoutjes heb ik op een lengte van 10 cm gezaagd, de hoekjes in 45 graden en netjes tegen elkaar aan gelijmd. Even gepriegel maar de moeite waard. Daarna het werkje van de kleine man erin en overgoten met epoxy. Direct twee learnings getrokken, daar later meer over.
De grote lijst
De tweede lijst is een stuk groter en het hout dat ik heb gebruikt is bij de ene lijst beuken de ander eik. Beide had ik nog liggen en ‘t kostte de nodige moeite hier nette plankjes uit te zagen. Na wat extra vlak-werkzaamheden heb ik een groef erin gefreesd voor de achterkant. Daarna de hoeken weer voorzien van een hoek van 45 graden en tot slot alles weer netjes tegen elkaar aan gelijmd. Het enige wat resteert is het kleine lijstje in het midden van de grote lijmen en dan zijn we er wel. Tussendoor heb ik alles netjes geschuurd, in de olie gezet en voorzien van haakjes voor het ophangen. Een setje voor beide opa’s en oma’s benieuwd wat ze van onze co-creatie vinden.
De learnings
Oke, we zitten nog in een “proof of concept” fase, maar vertrouwen om dit door te ontwikkelen is er! Voor de volgende keer zijn de volgende learings genoteerd:
Karton bevat veel lucht, wat niet mooi is wanneer dat los komt in epoxy. Volgende keer eerst sealen dan pas gieten.
De kartonnetjes kwamen ook omhoog tijdens het uitharden. Volgende keer beter vast maken.
De plankjes van de lijsten moeten goed vlak zijn wil je hier heel erg mooi een hoek van 45 graden aan kunnen maken.
De dikte die de bouwmarkt aangeeft van hun plaat materiaal is niet helemaal secuur.
Hou ‘t in de gaten!
Er gaan nog wat gave ideeën rond in mijn hoofd om meer lijsten te ontwikkelen. Zo heb ik nog heel wat ronde stokken staan die ik niet kan gebruiken bij de piklers, wellicht dat ik hier nog wat mee ga doen. Benieuwd? Kom snel nog eens terug of vraag me even je te updaten.
BYOM ook wat voor jou?
Wil jij ook zo’n gaaf lijstje cadeau doen of liever zelf houden. Snap ik ;-), dat kan. Het leuke is dat er veel meer mogelijk is dan alleen een knutselwerkje van karton. De mogelijkheden met epoxy zijn vrijwel eindeloos dus of je nu een stuk karton, een veer, haar of schelpen erin verwerkt dat moet lukken! Zolang het maar een betekenis voor jou heeft, dan is het goed. Benieuwd naar de mogelijkheden? Neem gerust contact op.
Zoals je wellicht al weet kijk ik veel Youtube en heb zo de kneepjes van het vak ‘geleerd’. Veel van de video’s die ik kijk zijn van dezelfde makers en wat mij opvalt is dat ze allemaal een video hebben waar ze iets anders maken dan normaal. Een bijzonder project met een betekenis en verhaal, veelal voor een geliefde of vriend. Ik sluit me aan bij deze rij met ons Ornament(je): Cavalo. Een lief klein project ter nagedachtenis aan ons paard Lilliane.
Het Ornament(je)
Oke genoeg gesnotterd, het ornament(je) is gemaakt van hout, epoxy en brons. Niet zozeer door een voorbereid plan maar meer per toeval bij elkaar gekomen. Het idee was dat we iets wilden doen met de haren die we hadden bewaard. Al brainstormend kwamen we tot een paar leuke opties waaronder een sieraad in de vorm van een armband en “iets” met epoxy. Een armband maken laat ik over aan iemand anders, klooien met epoxy kan ik wel.
Epoxy tijd!
Tijd voor epoxy dus. Eerst een mal besteld bij een bekend adresje, wat normaliter wordt gebruikt voor hangertjes bij sieraden. Een half ei achtig model wat we samen voor de helft hebben gevuld met haar en daarna voorzichtig aangevuld met epoxy. Een kleur in de epoxy durfde we wel aan, dat past beter, een hintje oranje is het geworden. Na het uitharden de halfjes tegen elkaar gelijmd.
Iep en brons
Stap twee is een stuk hout waar we het ‘epoxy-ei’ aan bevestigen. Meerdere opties bekeken, beuken, eiken, een ander soort hardhout maar de keuze is gevallen op de Iep waar we al meerdere projecten mee hebben gewerkt. Zo zie je maar hoe mooi hout gebruikt kan worden voor verschillende doelen. Ik ga verder niet te diep in op hoe ik die heb gemaakt, denk aan een boot en schuurpapier en dat is het dan ook wel. Daarna alles in de meubelolie gezet die ik ook gebruik bij het kinderspeelgoed en een gaatje geboord. Het ‘epoxy-ei’ hebben we gehangen aan een bronzen lantaarn als ik het zo mag noemen. Ik heb wat installatiekabel gepakt, de plastic huls eraf gestript en vervolgens in elkaar gedraaid met de schroefmachine.
Het ornament(je) staat op een centrale plek in ons huis, niet in het zicht maar wel dichtbij.
Contact
Of het nu gaat om een aandenken een tof klimrek of een gave eettafel ik help je graag verder. Neem eens contact op voor de mogelijkheden en wellicht kan ik iets voor je betekenen!
Plusminus zes maanden, ruim drie liter houtlijm en her en der wat frustraties maar we zijn er. Onze nieuwe eettafel is klaar, welkom Winston. Een ovale eettafel gemaakt van verschillende houtsoorten, een stalen poot en epoxy. Helemaal tevreden zal ik waarschijnlijk nooit zijn met mijn eindresultaten, hoewel de Piklers wel erg goed gaan. Het heeft me veel meer tijd en energie gekost dan ik had durven denken. De buurvrouw maakte tijdens het zagen (in April) nog de opmerking: ‘Oh dus ergens in september kan je eraan zitten’ nadat ik mijn plannen had verteld. Ze heeft geen idee hoeveel gelijk ze heeft gekregen.
Het multiplex Chevron patroon
Dat ik het mijzelf (weer) niet makkelijk zou maken was wel een gegeven, maar wauw wat een tof proces. Oke het tafelblad bestaat uit drie delen het onderste deel is gemaakt van multiplex waar ik het bekende Chevron patroon in heb verwerkt. Ik heb me laten inspireren door Michael Alm, nou beter gezegd de kunst afgekeken van. Ben je benieuwd hoe check even zijn filmpjes, scheelt mij weer wat tikwerk. Het patroon loopt langs de gehele rand. De rest van de onderkant heb ik ook van Multiplex stroken gemaakt zodat ook de onderkant een spektakel is om naar te kijken. Ja, ho maar, ik hoor je al denken: en hoe vaak zit jij onder je tafel dan? Nee eens ik niet, maar onze kleine wel.
Ovaal frezen
Op dit punt heb ik besloten het blad voor onze eettafel alvast ovaal te maken. Dit heb ik in twee delen gedaan. Eerst heb ik een freeshulpstuk gemaakt waarmee ik perfecte ovalen kan frezen. Als het ware een kruis waar een lat aan is bevestigd en door de lat te draaien maak je een mooie ovaal. Ook hier check even youtube. Daarna heb ik een mal gemaakt van MDF, goedkoop en makkelijk te bewerken. Deze mal heb ik vervolgens gebruikt om het blad zelf ovaal te frezen.
Iep in Epoxy
Ha daar is die weer onze befaamde iep. Hetzelfde hout waar het nachtkastje en de sidetable van is gemaakt. Deze heb ik in kleine plankjes gezaagd en hoeken aan gemaakt van 32 graden. Ja je raad het al, deze hebben we in een Chevron patroon gelegd en in het midden van de tafel geplakt. Eerst op een dun stuk hardhout multiplex en daarna op het blad zelf. Daarna heb ik er epoxy op gegoten en afgelakt met een twee-componenten polyester DD lak. Ik kreeg dit advies omdat epoxy teveel zou krassen.
Nog meer Chevron
Dan de bovenkant van het blad, ook hier vind je het Chevron patroon terug. Hiervoor heb ik eiken vellingdelen gebruikt die we hebben gekocht in zeeland. Eerst mocht pa hout scoren, daarna met z’n drieën naar het strand, feestdag! De vellingdelen hebben een tong en messing groef, dit maakt het geheel extra stevig. Het geheel heb ik in een witte lak gezet.
De stalen poot voor de eettafel
Ook zelf gemaakt, neen ik ben houtbewerker geen staal meneer. De stalen poot hebben we gewoon aangeschaft. Deze heb ik door middel van rampa moeren bevestigd aan het blad, voordeel is dat je het blad ook weer gemakkelijk van de poot kan demonteren. Anders is het geheel überhaupt niet te verplaatsen waarschijnlijk.
Alles 100%? Nee
Ik zei het al even, niet alles is perfect verlopen. Zo is de frees een keer omhoog gekropen en een van de mal afgekomen waardoor er een soort inkeping in het blad zit. De lak op de epoxy is niet spiegelglad. Ondanks dat ik uiterst schoon heb proberen te werken vermoed ik dat er toch teveel stof in de werkkamer is en de lak trekt dit aan. Je voelt en ziet kleine imperfecties. Wellicht dat een keer polijsten al een heleboel zal schelen. Klusjes voor later.
Wel tevreden? Ja!
Tevreden zeker en trots ook. De lijn tussen het multiplex Chevron patroon en de witte laklaag op het eik is super strak, lang leven de rollen verf tape. De onderkant is super bijzonder geworden, ook al gaan we niet van de vloer eten en naar de onderkant van de tafel staren uniek is het wel. En ondanks de laklaag op de epoxy is het iephout wel bijzonder mooi geworden.
Aan de ene kant super gaaf dat het erop zit en we kunnen gaan genieten van de nieuwe tafel. Er samen aan kunnen eten, met vrienden spelletjes spelen en opa er rustig de krant aan kan lezen. Aan de andere voelt het ook als afscheid nemen, 6 maanden ploeteren, knutselen, uitzoeken what’s next, nieuwe materialen en technieken uitproberen. Er is geen stukje van de tafel wat niet door mijn handen is gegaan. Op naar een nieuw project dat zeker, maar nu eerst opruimen.
Contact
Wil jij nu ook zo’n eettafel thuis? Neem eens contact met mij op, een tweede Winston gaat er niet komen, maar een andere toffe tafel wel!
Soms kom je nieuwe elementen in je hobby tegen waarvan je niet had verwacht dat ze ook leuk zijn en energie geven. Nu ik met regelmaat andere ouders spreek en hun kids blij zie zijn met hun nieuwe Pikler ontstaan er ideeën voor nieuwe projecten. Zo kreeg ik dit keer het verzoek om een speelboog te maken. Ja, tof idee, leuke uitdaging en nieuwe technieken leren. 3 keer check, I’m in.
Freesmal voor de speelboog
Voor een mooie speelboog heb je twee vrijwel identieke stukken nodig. Daarom besloot ik hiervoor een freesmal te laten ontwerpen. In de afgelopen maanden heb ik verschillende Piklers mogen maken die keer op keer een klein beetje beter werden. De laatste verbeterslag was een perfecte freesmal voor de poten. Deze heeft Pascal Gebert voor mij kunnen maken. Hij gebruikt hiervoor de CNC-frees. Een door de computer aangestuurde frees. Juiste coördinaten aangeven (wat lastiger is dan je zou denken) en gaan! Een tot op de millimeter perfecte freesmal. Check ook vooral even zijn site: https://www.kiwood.nl/.
Voor de speelboog kon ik ook terecht bij Pascal, samen hebben we een mal ontworpen. Grotendeels zelfde afmetingen en dus materialen als bij de Pikler, wel zo efficiënt.
De speelboog maken
Zoals je je wel kan voorstellen was het investeren in de freesmal het meer dan waard. De eerste boog die ik heb gemaakt is dan ook fantastisch goed gelukt. Ik heb het bekende 18mm dikke multiplex gebruikt. Dezelfde stokken als bij de Pikler en alles weer netjes afgerond met de frees en geschuurd. Het geheel weer netjes in de Osmo meubelolie gezet. Weinig nieuws te melden eigenlijk, tsja sorry…
Te gek ding die speelboog
Maar dat betekent niet einde verhaal! Wat een te gek ding, je mag van mij het woordje: ’te’ ook weg laten. De speelboog is op het hoogste punt ongeveer 40 cm hoog en 50 cm breed. Leek mij mooi, breed genoeg zodat je hem zou kunnen verbinden aan de glij/klimplank maar weer iets minder breed dan de Pikler.
De kleintjes die de Pikler al (bijna) hebben overwonnen, zullen dit ook tof vinden. Wel even doorhebben dat: “head first” een eenmalige strategie is. Voor de hele kleintjes (zoals de mijne nu) is de speelboog een uitkomst wanneer je er speeltjes inhangt, de kleine eronder en die heeft de tijd van z’n leven! Ook geinig, als je hem omdraait is het een soort wip geworden. Maar helemaal handig vind ik dit niet.
Voldoende te verzinnen nog, wellicht een hangmatje zodat het een wieg wordt? Er zijn plannen om de boog ook opvouwbaar te maken. Anywho, hou het in de gaten zou ik zeggen.
Contact
Wil je nu ook een speelboog voor jouw kleine, of heb de Pikler op het oog? Neem gerust contact op voor meer informatie.
Het dochtertje van goede vrienden van ons, 1,5 jaar oud, begint steeds beweeglijker te worden. Lekker rennen en klauteren is aan de orde van de dag. Om deze mooie ontwikkelingen te motiveren en speeltijd zo leuk mogelijk te maken hebben ze aan mij gevraagd een Pikler Triangle voor haar te maken. Eerlijk, mijn eerste reactie was: “een wat?”. Een Pikler Triangle is een klimrek voor de kleintjes. Klimmen, klauteren, motoriek ontwikkelen en dat tijdens het spelen, ideaal! Tijd om aan de slag te gaan dus.
De opvouwbare Pikler Triangle
Op Youtube heb ik verschillende varianten gezien die prima na te bouwen zijn, maar veelal moet je toch even vooraf bouwen tot ermee gespeeld kan worden. Voor de, veelal ongeduldige, kleintjes niet leuk en andersom voor de ouders ook niet, want opruimen is nog even aan hen. Tot ik deze variant tegen kwam een opvouwbare Pikler Triangle, snel neer te zetten en eenvoudig op te ruimen, TOP!
De poten van Pikler Triangle
Ik ben begonnen met een mal te maken voor de poten. Zo kan ik keer op keer het zelfde resultaat bereiken en snel een kopie maken. Bouwtekeningen uitgeprint, op een MDF plaat van 15 mm geplakt en met een decoupeerzaag zo netjes mogelijk de mallen gezaagd. Daarna op het echte spul, 18mm dik multiplex, de mal bevestigd weer met de decoupeerzaag een grove versie uitgezaagd en tot slot met de bovenfrees waar een kantenfrees met lager in zit, de poot netjes kunnen maken. De randen heb ik vervolgens met een profielfrees ‘afgerond’ zodat er geen scherpe randen aan het klimrek zitten. Tot slot moeten er ‘gaten’ voor de ronde balken 28mm in komen, de meeste ongeveer 1 cm diep en twee helemaal door de binnenste poten heen. Dit heb ik gedaan met een forstnerboor. Het geheel even schuren en de poten zijn klaar.
De laatste stappen
De poten worden aan elkaar verbonden door middel van ronde balken van 28 mm. Stevig zat voor de jonkies, tot 60 kilo lijkt het netjes heel te blijven in elk geval. Deze balken heb ik in twee maten gezaagd. Een deel voor de binnenkant, deze zijn wat korter. En een set voor de buitenste poten, die weer wat langer zijn. Voordat alles in elkaar wordt gezet was er het verzoek om de Pikler Triangle te voorzien van een gaaf kleurtje. Dit zijn er uiteindelijk drie geworden: donkerblauw voor de poten, wit en okergeel voor de balken een stoere combi vind ikzelf. Wanneer alles gedroogd is word het tijd om de Pikler Triangle in elkaar te zetten.
Het eindresultaat
Een gaaf, stoer en makkelijk op te ruimen (alstu ouders) klimrek voor de jonge dame. Ze heeft er ondertussen al meerdere keren mee gespeeld, nu nog een uitdaging maar binnenkort klimt ze er vast zo overheen. Er zijn tevens ideeën geboren voor leuke extra’s zoals een glijbaan of een loopplank met obstakels.
Glij/klimplank uitbreiding!
Na de nodige verzoekjes is het er toch van gekomen, de ideale uitbreiding voor bij de Pikler een glij/klimplank. Aan de ene kant lekker van de Pikler afglijden, aan de andere kant weer omhoog klauteren en jezelf optrekken aan de verschillende klimstenen. Leuker kan bijna niet!
De glij/klimplank is net zoals de Pikler van multiplex gemaakt. De glijkant is flink opgeschuurd zodat deze lekker glad is. De andere kant is voorzien van klimstenen die iedere keer een beetje anders zijn. De plank is makkelijk aan de Pikler te bevestigen, ook fijn voor de ouders die er maar weer druk mee zijn ;-).
Wil jij ook een Pikler Triangle?
Dat kan! De Pikler Triangle kan ik snel en voordelig voor je maken. Standaard wordt deze geleverd zonder kleur, maar wel behandeld met blanke lak. Maar ik kan me voorstellen dat je jouw kleine extra wilt verwennen met zijn/haar kleuren! Neem gerust contact op voor meer informatie.
Tijd voor weer een nieuwe bijzettafel: Berkly, een apart model al zeg ’t ikzelf. Gave combinatie van verschillende materialen, een rank en hoog model en licht van kleur! Epoxy, boomschijf van de berk en een gerecyclede bureaupoot van de Ikea maken samen deze nieuwe bijzettafel. Benieuwd hoe ik deze bijzettafel heb gemaakt? Geen probleem ga ik je uitleggen.
Het blad van de bijzettafel
Het blad is dus een boomschijf van een berk. Deze heb ik ooit in de buurt op de kop kunnen tikken. Het blad is niet erg groot maar wel lekker dik namelijk ongeveer 3 cm. Er zat een flinke scheur in het blad die ik eerst heb opgevuld met epoxy. De epoxy heb ik een oranje kleur gegeven met alcohol inkt en pigment poeder. De eerste geeft een mooie egale kleur aan de epoxy de poeder maakt het sprankelend. Daarna alles gevlakt met de bovenfrees, flink geschuurd en weer in de Osmo houtolie gezet.
[soliloquy id=’449′ type=’gutenberg’]
Het onderstel
De onderkant van de bijzettafel is een combinatie van oud en nieuw spul. Eerst de poot, een simpele bureau poot van de Ikea. Deze was eerst grijs, die ik wit heb gespoten. De voet van de poot is een bekende truc. Kopshout zoals bijzettafel Dikke Moza. Balken tegen elkaar gelijmd, vervolgens verzaagd tot nieuwe ‘balken’ en weer tegen elkaar gelijmd. Daarna heb ik met de bovenfrees eerst de boel gevlakt. Om vervolgens een cirkel te frezen. Door de dikte van de voet kon ik deze niet in één keer frezen, dus ben ik na twee cirkels te hebben gefreesd verder gegaan met de decoupeerzaag.
Daarna heb ik de voet goed geschuurd en in de Wijzonol Aqua blanke lak gezet. Ditmaal niet de meubelolie omdat ik verwacht dat de lak harder wordt en wat meet bestand is tegen stoten.
Het eindresultaat
Na de voet mooi te hebben afgewerkt is het tijd om het geheel te monteren. Met behulp van een speedboor heb ik een rond gat gemaakt waar de poot precies in valt, dit maakt het een mooi geheel. Het blad heb ik vervolgens vast geschroefd en presto bijzettafel Berkly is een feit!
Contact
Wil je ook zo’n gaaf bijzettafeltje voor thuis of wil je iets unieks cadeau geven? Dit soort tafeltjes en andere soorten meubelen maak ik graag voor je. Neem gerust contact op en we bespreken de mogelijkheden.
