Tag: gerecycled

SvG: Scherven van geluk

Scherven, het eerste waar ik aan denk is een glas of fles gesneuveld met als resultaat een hoop rotzooi. Vrij makkelijk natuurlijk want een troep geeft het altijd, maar hoe scherven ontstaan kan soms toch een bijzonder verhaal zijn. Ik denk dat dit ook een mooie is om te delen, vandaar deze blog: SvG: Scherven van geluk. Een kunstwerkje, verhaal, samenraapsel, een nieuwe uitdaging!

Oma Branca’s vaas

Voor we het gaan hebben over hout, epoxy en de andere leuke dingen begin ik, zoals wel vaker, bij mijn ouders, den oudjes, opa en oma. Mijn ouderlijk huis, mag ik (hopelijk) omschrijven als een: “beschaafd museum” waar kunstwerkjes (van mij, de kleinkinderen), foto’s en andere bijzondere voorwerpen aan muren hangen of in kasten tentoongesteld staan. De ene in 10 seconden op papier gekladderd, de andere 100 jaar geleden gemaakt, beide iets waar ze van houden.

Na een weekendje logeren bij opa en oma gingen wij onze kleine man ophalen. We bleven gezellig eten en zoals gebruikelijk was opa druk in de weer met de potten en pannen. Tot er opeens “een” vaas uit de kast viel. Bijzonder tafereel want niemand was überhaupt in de buurt van de kast dus de vierjarige was ook niet de schuldige. Helaas was het niet zomaar een vaas, het was een vaas die van de moeder van mijn pa was, samengevat, mijn oma dus. Pa beschreef het dan maar als een “bezoekje vanuit het hiernamaals” en wilde met lood in de schoenen het geheel in de grijze bak mieteren. Dit heb ik niet zomaar laten gebeuren en ben kort daarop aan de slag gegaan!

Een tweede leven

Ik zag op Instagram een account voorbij komen die met flink wat enthousiasme mooie flessen kapot sloeg en met epoxy van de scherven een soort schilderij maakt. Dit gaf mij het idee om iets soortgelijks te maken, immers scherven zat! Probleem: de muren hangen al vol zat, iets anders verzinnen dus. Ook kijk ik geregeld naar houtbewerkers op Youtube en kwam een video tegen waar ze met een afkortzaag een schaal maken. Deze twee technieken wilde ik combineren! Een schaal gemaakt van allemaal restjes hout, epoxy en de scherven. Tijd om oma’s vaas een tweede leven te geven.

Blok epoxy

Eerst heb ik een mal gemaakt waar we de restjes hout en epoxy in gieten. Iets groter dan de schaal uiteindelijk moet worden. De stukjes hout heb ik zo veel mogelijk aan elkaar gelijmd met hout en secondelijm, anders gaan alle stukjes drijven in de epoxy met wellicht een minder mooi resultaat. Door de epoxy heb ik zwarte kleur pigment gedaan, na meerdere keren gieten, een paar dagen geduld was het geheel uitgehard met als resultaat een dik blok epoxy!

Vlakken en zagen

Stap twee bestaat uit vlakken met de freesmachine, geen onbekend terrein voor me, zo geklaard dus! Daarna door naar iets nieuws, de holle vorm maken in de schaal. Dit doe ik met de afkortzaag. Klinkt wat vreemd maar als je er eenmaal aan begint volgt de logica vanzelf. Eerst maak je een gat in het midden van de schaal, deze bevestig je (even kort door de bocht) in het midden van de zaag en je zaag staat zo ver mogelijk uitgeschoven als mogelijk. Daarna zaag je de eerste gleuf, daarna draai je de schaal een klein stukje, herhaal, herhaal etc, etc. Na een tijdje dit te hebben volgehouden, want damn wat wordt het zwaar aan je arm, hou je een mooie holle vorm over en wordt het tijd om te schuren.

De scherven in de schaal

De schaal af, nu de scherven bevestigen. Dit heb ik gedaan door deze eerst met een klein stukje dubbelzijdig tape te bevestigen aan de schaal en een dun laagje transparante epoxy te gieten. Ik heb dit een paar keer herhaald en de rest van de schaal ook voorzien van epoxy voor een mooie glanzende laag!

Het eindresultaat!

Het was een pittige bedoeling, nieuwe technieken, een hoop rotzooi en een onmogelijke vorm om echt strak in de epoxy te krijgen. Maar de reactie van mijn pa was het allemaal meer dan waard. De schaal kreeg snel een uniek plekje in het ouderlijk museum en bleef die middag het centrale gespreksonderwerp. Hoe kreeg je die vorm erin? Is dat zwarte Epoxy? Is dat hetzelfde hout als het hondenbedje?
Eenmaal thuisgekomen kon ik met een gerust hart naar de werkkamer toe, waar de rest van de scherven op de werkbank lagen. Nu pas was het tijd om echt afscheid te nemen van de vaas. Met dezelfde lood in de schoenen naar de grijze container gesjokt, dag oma op naar een nieuw avontuur.

Contact

Wil je ook een gave schaal voor thuis, of heb je gewoon wat vragen die je wil stellen? Neem gerust contact op en ik neem zo snel mogelijk contact met je op.

25 februari 2025
De comeback van de HDD-schalen

Iets wat elke maker weleens meemaakt: een project dat figuurlijk én letterlijk in het water valt. Of in dit geval: van de muur. Want ja, de eerste serie van mijn HDD-schalen viel genadeloos naar beneden, en dat was puur mijn eigen schuld. Niet goed opgehangen. Les geleerd! Maar wie mij kent, weet dat ik niet bij de pakken neer ga zitten. Van schade komt herstel, en van herstel komt een nieuwe serie HDD-schalen, nog beter en mooier dan de vorige!

Bouwhout wordt Kunst

Voor de basis van deze schalen gebruik ik vurenhout. Het is normaal gesproken bouwhout, dat je bij elke bouwmarkt vindt, maar voor dit project heb ik het omgetoverd tot kunstwerk. De robuuste, no-nonsense uitstraling van het vurenhout geeft een tof contrast met het glimmende en kleurrijke binnenwerk. Het is het perfecte voorbeeld van upcycling: iets alledaags en functioneels een compleet nieuw leven geven.

Schuren

Frezen

Beitelen

In een andere blogpost heb ik laten zien hoe ik deze schalen maak, check dit hier, dus dat laat ik nu even buit beschouwing. Maar kort samengevat: de afkortzaag flink aan het werk zetten. Verder heb ik met de bekende frees en een beitel uitsparingen gemaakt in de schaal.

‘The Cirkels of AI’ als basis voor de HDD-schalen

Het hart van deze schalen bestaat uit gerecyclede behuizingen van harde schijven (HDD’s). Ik heb de harde schijven zelf trouwens ook een nieuw leven gegeven: die zijn de basis geworden van mijn ‘The Cirkels of AI’ project, te koop bij Domo Eclectica. Ik vind het tof om te laten zien dat je van één product meerdere kunstwerken kunt maken en dat niets verloren hoeft te gaan.

In de lege HDD-behuizingen heb ik verschillende kleuren epoxy gegoten. Je kunt de meest leuke kleurcombinaties maken, die in de zonnestralen of onder een lampje prachtig glimmen. Het speelse van de kleuren en het strakke van de behuizingen zorgen voor een bijzonder en modern kunstwerk.

Scheur in de schaal

Repareren met eiken

Fixen met epoxy

Klaar voor aan de muur of op tafel

Het mooie aan deze schalen is hun veelzijdigheid. Ze zijn niet alleen gemaakt om aan de muur te hangen – al staan ze daar natuurlijk supermooi –, maar je kunt ze ook neerzetten, als een ware blikvanger op een dressoir, sidetable of in een open kast.

Deze hele nieuwe serie schalen staat nu te pronken en is te koop bij Domo Eclectica! Je kunt de schalen als losse kunstwerken aanschaffen of de hele serie in één keer kopen. Ga vooral een keer langs om dit werk én andere kunstwerken van mij te bewonderen.

Dit project markeert het begin van een hele nieuwe serie schalen. Ik ben alweer aan het broeden op nieuwe ideeën en materialen. Dus blijf mijn blog en social media in de gaten houden voor updates!

23 februari 2025
The Cirkels of AI

Alles verandert, tijd tikt en het leven gaat door. Zo ook mijn hobby houtbewerking. Wat begon met een beetje tuinhout enthousiast met de hand schaven, ontwikkelde zich tot een semi-professionele kluszolder met een flinke collectie gereedschap. Stap voor stap: eerst klimrekjes, werken met epoxy, deelnemen aan een kunstwedstrijd en daarna hondenmanden. De laatste tijd ben ik creatiever bezig met verschillende diertjes van restjes hout en epoxy. Nu vond ik het tijd voor een klassieke vorm en iets nieuws wat ik nog niet eerder heb geprobeerd. Lees hier hoe “The Cirkels of AI” is ontstaan en het idee erachter.

The Cirkels of AI: Een Toelichting

We hebben allemaal de doemverhalen gehoord: AI (kunstmatige intelligentie) neemt de wereld over en we worden slaven van de computers. Hoewel dit misschien al een beetje het geval is, brengt AI ook mooie dingen zoals creatieve liedjes en grappige plaatjes. Het helpt ons in de gezondheidszorg en andere praktische zaken. Al met al is het een stuk minder eng. “The Cirkels of AI” visualiseert deze twee stromen. De grote cirkel vertegenwoordigt het doemscenario, waar AI wil ontsnappen en een explosie van ellende creëert. De kleine, niet helemaal perfecte cirkel symboliseert de creatieve vrije geest met vrolijkheid en kleur.

Gerecycled Hout, Harde Schijf en Meer

Laten we beginnen met het hout. Voordat ik naar de winkel ga en me verlies in al het moois wat de natuur te bieden heeft, struin ik eerst mijn voorraadkast af. Noem me goedkoop, maar ik vind het een uitdaging om iets moois te maken van materialen die eigenlijk geen naam meer mogen hebben. Dit keer viel mijn oog op de stootborden die ik ooit wilde gebruiken voor onze trap, maar die kromgetrokken waren door de lijm. Een ondoenlijke hoeveelheid strookjes berken multiplex gezaagd toen de tijd en nu terug in een nieuw werkje! In het midden vind je de schijf van een oldskool SSD harde schijf die ik ooit uit elkaar heb geschroefd, en verder menig schroefjes, koperdraad en blikjes bier verknipt tot confetti.

Epoxy: Nog Nooit Zo Veel Epoxy!

Ik hoef niet meer uit te leggen waar de schijven en de rommel in drijven: epoxy. En VEEL epoxy. Na het zagen en netjes frezen van de cirkels heb ik de onderkanten beplakt met inpaktape en ben ik aan de slag gegaan met de epoxy. Op advies van de epoxy leverancier heb ik eerst alles ingesmeerd met epoxy zodat er minder lucht vrijkomt bij het gieten. Dit heeft zeker gewerkt! Helaas heeft de kleinere versie aan één kant wat luchtbellen, doordat ik de schijf in epoxy heb geduwd. Bij de andere heb ik de epoxy eerst laten uitharden en daarna de schijf erop vastgeplakt, zodat deze niet omhoog komt drijven, en daarna pas een nieuwe laag epoxy gegoten. Zoals gezegd, er is een enorme hoeveelheid epoxy in gegaan.

Contact

Benieuwd naar wat BlogAanTafel voor jou kan betekenen? Neem gerust contact op en we gaan zien hoe ver we komen!

10 oktober 2024
Ornament: Hueé

Wat ik belangrijk vind is dat materialen niet zomaar worden weggegooid. Nadeel is ook wel dat je op een gegeven moment een berg aan houtjes hebt die niet direct handig zijn voor iets anders. Dit is waar, naar mijn idee, creativiteit begint en het zoeken naar een oplossing, tevens het einddoel wordt. Dit keer is het een ornament geworden voor onze nieuwe lamp in de gang. Een stoere zwarte plafonniere van Philips, de Hue serie, daarom heb ik de plafonnière Hueé genoemd.

Gebruiken wat je hebt!

Niet geheel nieuw, maar zeker één van mijn pilaren: gebruiken wat je hebt! Mijn kunstwerkjes zijn vaak gemaakt van hout wat ik nog heb liggen en “rotzooi” wat je zoals achterlaat in je dagelijks leven. Denk aan de vis voor de KlimaatExpo wedstrijd, de toekan en het hondenbedje voor Indi.

Nu moest ik een plaat hebben van ruim 60 x 60 cm, niet iets wat ik vaak heb liggen. Wel een hele hoop kleinere plankjes, van berken Multiplex (doe maar chique), dus ik dacht daar kan ik wat mee. Samen met een dun plaatje MDF en een flinke hoeveelheid lijm heb ik snel en gemakkelijk een plaat kunnen maken waarmee ik verder kan.

Het ornament, cirkel en groeven frezen

Mijn advies aan vrijwel iedereen: know your limits. Of we het nu hebben over houtbewerking, races op de fiets motor auto, je presentatie aan nieuwe klanten voor dat nieuwe contract, maakt niet uit, ergens ligt een grens van wat (je) kan, Zo ook hier, mijn eerste plan was om de hongaarse punt die we hebben verwerkt in de tafel ook terug te laten komen in het ornament. Een korte sessie van lijntjes tekenen deed mij al vermoeden dat dit een slecht idee is, zeker met de frees! Niet dat recht frezen een probleem is, maar wel exact even lang en in verhouding tot het vorige en volgende groef.

Een andere aanpak dus, check. Ik heb ervoor gekozen om eerst een cirkel te frezen, niet erg lastig. Spijker in het midden, iets wat je frees daaraan bevestigt en de juiste afstand van het midden kiezen. Paar millimeter diep met de frees, daarna grof de cirkel uitgezaagd met de decoupeerzaag en weer netjes rond gemaakt met de frees. Ow en multiplex, een kreng om te frezen….

Vervolgens wilde ik een soort taartpunten frezen in het ornament, zo ligt de nadruk op de nieuwe lamp die in het midden van de ‘taart’ komt te hangen. Ik heb twee restanten gepakt en in mijn werktafel geschroefd zodat het ornament netjes op een draaibare plek blijft liggen. Daarbovenop mijn veel gebruikte frees-slede gemonteerd en frezen maar! Eerste lijn is simpel, gewoon gaan! Daarna 45 graden ten opzichte van de eerste lijn en dan tweemaal 27,5 graden. Gelukkig heb ik hiervoor mooi gereedschap en ging het best goed, perfect niet, maar dat ga je niet zien met ‘t blote oog.

Verven en monteren

Het ornament heb ik groen geverfd en een kleur groen, olijf groen aldus verschillende verfmerken, twee keer een grondlaag en daarna twee keer de groene aflakverf. De plekken waar schroeven komen heb ik van tevoren al geboord en bescherm met spijkers of schroeven. Zo zie ik makkelijk waar ik pluggen moet plaatsen in het plafond en waar ik de lamp aan het ornament moet bevestigen.

Al met al een geinig eindresultaat, de groeven voegen echt iets toe, hoe subtiel ze ook zijn. Deze kleur groen blijft mijn favoriet en de zwarte lamp matchen perfect! Maar waar ik echt blij mee ben is dat het ornament de lelijke kabelgoot en pluggen verbergt.

Wil jij ook een ornament bij jou thuis?

Nou dat kan, neem contact op en we gaan zien wat mogelijk is!

14 augustus 2024
Hondenbed: Maak geen slapende honden wakker!

Nu en dan vragen vrienden of familieleden of ik iets voor hun kan en wil maken. Veelal waren dit de klimrekjes voor de kleintjes of en nu en dan een bijzettafeltje. Naast het gegeven dat ik het een eervol iets vind, gevraagd worden je hobby/talenten in te zetten, was dit keer extra bijzonder vanwege het hout. Ik kreeg het verzoek om van een oude salontafel iets nieuws te maken. Alleen wat dan? Een nieuwe tafel, een lamp, of kunst voor aan de muur? Een vrolijke viervoeter bracht ons het antwoord: een hondenbed! Mand? Nee dit wordt iets chiquers, een echt bed.

Het hout: oud eiken met een gebruiksaanwijzing

Oke, eerst even terug naar het hout, wat was daar nou zo bijzonder aan? In eerste oogopzicht was de oude salontafel er flink gehavend aan toe. Scheuren in het blad, waterschade en als tafel fungeerde het geheel niet echt meer. Maar rijp voor de afvalberg of houtkachel was die zeker nog niet, Daarbij hing er nog een flinke emotionele waarde aan want het was de salontafel van m’n maatje z’n oma. Hoewel de tafel er niet best meer uitzag voelde het wel erg zwaar, weinig rot te ontdekken ondanks de waterschade en 100 jaar oud eiken gaat niet direct op de brandstapel. Efin de gok gewaagd, beloofd er iets van te maken en met een kofferbak vol potentie naar de klus zolder gescheurd.

Epoxy, nagels en een hoop verrassingen

Laten we beginnen met de grootste verrassing, wauw, wat een prachtig hout zeg! Ondanks de waterschade, of misschien wel juist door de waterschade, zijn er een hoop bijzondere tekeningen in het hout te vinden. Sommige lelijke plekken en scheuren lenen zich ideaal voor Epoxy en in eerste oogopzicht lijkt het voldoende te zijn voor een hondenbed. Maar laten we niet te vroeg juichen. Vroeger waren ze fan van spijkertjes en dikke nagels dus die ben ik dan ook geregeld tegen gekomen bij het zagen en frezen. Gelukkig oude bende en dus goed zacht staal anders had ik nieuwe spullen kunnen kopen. Naast deze vervelende bij-zaakjes bleef het mooie eiken toch wel de grootste verrassing!

Kopshout, canvasband en Osmo houtolie

Het grootste deel van het hondenbed is gemaakt van de poten van de oude salontafel die verzaagd zijn tot kopshouten panelen en scheuren gevuld met zwarte epoxy. De rest zijn her-zaagde balken afkomstig uit het blad van de salontafel. Grotere gaten en kieren heb ik gevuld met kneed epoxy van Milliput. Het hondenkussen ligt op canvasband wat vastgeniet is aan een berken multiplex strip. Tot slot had ik nog wat twijfels over de afwerking, olie versus een antiek meubel wax. Uiteindelijk is het de Osmo meubelolie geworden die ik ook gebruik bij de klimrekjes, mocht de trouwe viervoeter tandjes in d’r bed gaan zetten hoeft de baas niet direct naar de dierenarts te vliegen. Graag gedaan he ;-).

Een geweldige uitdaging, genoten van het werken met een ander soort hout, ondanks alle smerige spijkertjes die erin zaten. Het eindresultaat ben ik zeer tevreden mee en ik heb weer veel geleerd.

Heb jij een oud meubel wat je nieuw leven wilt inblazen, of leuke ideeën, maar ben je zelf niet handig genoeg om ze aan te vliegen. Stuur me eens een berichtje en laten we kijken of we iets tof kunnen maken!

25 januari 2024
Kunstproject: Something fishy

Tijd geleden hoorde ik via een collega over een kunstwedstrijd waar iedereen aan mag meedoen, KlimaatExpo ‘22. Opdracht was vrij simpel: maak een kunstobject over klimaatverandering. Tof, een keer iets anders dan klimrekjes en tafeltjes. Dus heb ik mij ingeschreven, deelgenomen en ben aan de slag gegaan. Het eindresultaat: een vis van plastic (en hout natuurlijk) genaamd Something Fishy. Benieuwd naar het kunstproject? Wat er achter schuilt en waar de ‘vis’ van is gemaakt? Dat leg ik je uit.

Om maar direct met de deur in huis te vallen: helaas Something Fishy is niet uitgekozen als een deelnemer aan de expositie. Jammer, helaas maar wel een onwijs leuke ervaring en het eindresultaat mag er zijn. Laten we beginnen bij het begin:

Concept achter: Something Fishy

Oke, klimaatverandering; er zijn nogal wat verschillende invalshoeken te bedenken. Veelal gaan deze gepaard met menselijk handelen (of juist het niet willen handelen). Ik ben begonnen met wat onderwerpen uit te tekenen op papier: bomen die gekapt worden, de wereld besmeurd met olie en ander minder gezellig materiaal. Na de nodige vulling voor de papierbak te hebben gemaakt, bleef mijn focus op een bepaald punt hangen. De vissen in de Westerschelde, ooit geroemd om de bijzondere hollandse kwaliteit (zeker de kreeften), nu zo verziekt dat het gevaarlijk is voor consumptie.

Een vis die van binnen helemaal gemaakt is van plastic maar nog een natuurlijke buitenkant heeft, immers gaat het hier om microplastics die je niet ziet met het blote oog.

Van concept tot project

Cool, idee is er maar nu de uitvoering nog. Omdat het een wedstrijd is waar klimaatverandering (en in mijn optiek vervuiling) centraal staat, wilde ik dat de vis zoveel als mogelijk van gerecycled materiaal werd gemaakt. Ik had nog voldoende hout liggen van de eettafel, de buitenkant is dus gemaakt van Berken Multiplex. Uit voorzorg, want ja ik heb ook negatieve ervaringen met epoxy, heb ik een tweede vis gemaakt. Deze is gemaakt van een soort hardhout dat ik nog over had van onze tuinier avonturen.

Twee vlakke houten plankjes van gemaakt en een tekening (gejat van het www) erop geplakt wat de binnenkant van de vis ging worden. Dit netjes uitgezaagd met de decoupeerzaag en daarna flink wat uren geschuurd. Vanaf hier is het min of meer een soort beeldhouwen met hout. Eenmaal tevreden met de binnenkant heb ik een kant beplakt met tape (die goedkope bende die je op de verhuisdozen plakt) en ben begonnen met het gieten van de epoxy. Eerst een dunne basislaag, die ik heb laten uitharden. Daarna heb ik verschillende soorten plastic gebruiksvoorwerpen, blikjes, aluminium koffiecups, alles wat maar een vrolijke kleur heeft vermorzeld, geknipt en platgetrapt om in de vis te kunnen verwerken. Alles voor een mooi contrast van hout en kleur. De rest kan je denk ik wel raden: beetje rommel, overgieten met een dun laagje epoxy en weer wat rommel. Tot de vis helemaal was gevuld en de laatste laag weer alleen epoxy.

Epoxy schuren en polijsten

Na het uitharden van de laatste laag epoxy is het tijd om alles opnieuw vlak te krijgen en op te schuren. Vlakken is niet zo spannend dit heb ik gedaan met de frees. Eenmaal alles netjes vlak lijkt het geheel nergens meer naar, een grote doffe bedoeling in plaats van een kleurig palet in epoxy. Geen paniek, dit hoort zo. Tijd om te schuren. Beginnend met een grovere korrel: 80 helemaal tot 2000. En geen schuurpapiertjes overslaan! Wanneer je van een grove korrel direct naar een fijnere gaat, zie je dit terug in de epoxy. De laatste schuurpapiertjes (800 tot 2000) waren speciaal voor nat schuren. Om het geheel echt goed te laten glimmen zodat het net op glas lijkt, heb ik de epoxy ook gepolijst. Ik heb hiervoor speciaal polijstmiddel gekocht (waar ik ook vaker mijn epoxy koop )inclusief een polijstset voor op de boormachine.

De afronding

Ik heb gekozen om een soort sokkeltje te maken waar de vis zwevend op geplaatst kan worden. In eerste instantie had ik het idee deze rechtop te plaatsen, zoals een vis die aan de hengel hangt. Maar ik heb hier toch vanaf gezien en de vis horizontaal geplaatst, alsof de vis zwemt. Voor de ene vis een bijpassende voet van Multiplex, de andere op een stuk eiken. Deze laatste kan nog wat liefde gebruiken, maar de aanvragen voor de klimrekjes stroomden stiekem alweer binnen.

Een ervaring rijker, wat smaakt naar meer.

Deelnemen is belangrijker dan winnen, hoor ik geregeld om me heen als ik hierover vertel. Mijn reactie: nou nee ik neem deel om te winnen! Anders zou ik niet meedoen…

Niet helemaal een sportieve manier om ernaar te kijken maar voor mij wel hoe het werkt. Hoe ik mij maximaal inzet en ga tot wat ik kan. Dit keer niet anders. En wat een ervaring. De spanning: word ik gekozen? De ideeën bespreken met vrienden en familie. De progressie tonen en soms een stukje jaloezie denken waar te nemen. En bezig zijn met mijn favoriete hobby! Heerlijk is dat.

Wil jij dit gave kunst project bij jouw thuis? Dat kan check hier mijn Etsy shop >>>

Bedankt!

Nog niet eerder gedaan in deze blog, maar wel op zijn plaats. Bedankt Vincent, jouw tip heeft me nieuwe inzichten gegeven in wat ik nog meer leuk vind aan de hobby en je bent een fijn klankbord. Op naar de volgende!

8 oktober 2022
Bijzettafel: Berkly

Tijd voor weer een nieuwe bijzettafel: Berkly, een apart model al zeg ’t ikzelf. Gave combinatie van verschillende materialen, een rank en hoog model en licht van kleur! Epoxy, boomschijf van de berk en een gerecyclede bureaupoot van de Ikea maken samen deze nieuwe bijzettafel. Benieuwd hoe ik deze bijzettafel heb gemaakt? Geen probleem ga ik je uitleggen.

Het blad van de bijzettafel

Het blad is dus een boomschijf van een berk. Deze heb ik ooit in de buurt op de kop kunnen tikken. Het blad is niet erg groot maar wel lekker dik namelijk ongeveer 3 cm. Er zat een flinke scheur in het blad die ik eerst heb opgevuld met epoxy. De epoxy heb ik een oranje kleur gegeven met alcohol inkt en pigment poeder. De eerste geeft een mooie egale kleur aan de epoxy de poeder maakt het sprankelend. Daarna alles gevlakt met de bovenfrees, flink geschuurd en weer in de Osmo houtolie gezet.

[soliloquy id=’449′ type=’gutenberg’]

Het onderstel

De onderkant van de bijzettafel is een combinatie van oud en nieuw spul. Eerst de poot, een simpele bureau poot van de Ikea. Deze was eerst grijs, die ik wit heb gespoten. De voet van de poot is een bekende truc. Kopshout zoals bijzettafel Dikke Moza. Balken tegen elkaar gelijmd, vervolgens verzaagd tot nieuwe ‘balken’ en weer tegen elkaar gelijmd. Daarna heb ik met de bovenfrees eerst de boel gevlakt. Om vervolgens een cirkel te frezen. Door de dikte van de voet kon ik deze niet in één keer frezen, dus ben ik na twee cirkels te hebben gefreesd verder gegaan met de decoupeerzaag.

Daarna heb ik de voet goed geschuurd en in de Wijzonol Aqua blanke lak gezet. Ditmaal niet de meubelolie omdat ik verwacht dat de lak harder wordt en wat meet bestand is tegen stoten.

Het eindresultaat

Na de voet mooi te hebben afgewerkt is het tijd om het geheel te monteren. Met behulp van een speedboor heb ik een rond gat gemaakt waar de poot precies in valt, dit maakt het een mooi geheel. Het blad heb ik vervolgens vast geschroefd en presto bijzettafel Berkly is een feit!

Contact

Wil je ook zo’n gaaf bijzettafeltje voor thuis of wil je iets unieks cadeau geven? Dit soort tafeltjes en andere soorten meubelen maak ik graag voor je. Neem gerust contact op en we bespreken de mogelijkheden.

31 augustus 2020
Tuintafel: Christoof

Onze tuin grenst aan een watertje waar de vorige bewoners een vlonder hebben gebouwd. Leuk, gezellig boven het water zitten om langer van het zonnetje genieten of een beetje afkoelen wanneer de mussen van het dak vallen. Kort geleden hebben we deze vlonder opgeknapt, nieuwe hardhouten dragers en vlonderplanken. De oude vlonderplanken waren nog in prima staat. Tijd voor een nieuwe klus dus: een tuintafel! Deze ontbrak nog in onze tuin. Ook benieuwd naar de nieuwe tuintafel? Lees verder hoe we te werk zijn gegaan.

Tuintafel: Christoof

Dit keer heb ik de tuintafel niet zelf gemaakt maar met hulp van onze vriend: Chris. Leek me dan ook wel passend de tuintafel naar hem te vernoemen. Een duidelijke taakverdeling, snelle overlegjes en een gezonde dosis humor zorgde ervoor dat de tuintafel met zo’n 5 á 6 uur klaar was. Oké er is enig voorwerk gedaan, namelijk de gebruikte vlonderplanken schoongespoten met een hogedrukspuit, maar dat was het dan ook wel.

Het proces

De dag bestond uit twee delen: spullekes halen en spullekes maken. Ik heb besloten de onderkant van de tafel, waar de vlonderplanken aan worden bevestigd en de poten te maken van hardhout. Via Marktplaats iemand in de buurt gevonden die in zijn schuur een voorraad piketpalen van Azobe had liggen en ze op maat kon zagen voor me. Daarna door naar de bouwmarkt de beits en een metaalboortje halen (kreeg ik als tip voor het boren in de piketpalen).

Daarna aan de slag! De ene zaagde de vlonderplanken op de juiste maat de andere ging aan de slag met het onderstel. Gezien het gaat om een tuintafel heb ik besloten niet te gaan voor chique houtverbindingen of de boel aan elkaar te lijmen. Flinke schroeven en een simpele constructie dit keer.

Eenmaal klaar met het onderstel en de vlonderplanken op maat te hebben gezaagd hebben we het tafelblad gemaakt. Geribbelde kant naar boven voor een speels effect en telkens een vaste ruimte ertussen voor het afwateren. Tot slot hebben we de poten van 74 cm eronder gemonteerd en een dwarsbalk ertussen gemonteerd. Al met al is dat het wel!

De afwerking van de tuintafel

Het recyclen van de vlonderplanken had als voordeel dat ik niet meer op zoek hoefde naar nieuwe planken, flink wat geld bespaard en het is natuurlijk goed voor de wereld. Nadeel is dat het totaal niet lekker aanvoelt, het is ruw en heeft nog scherpe randen zeker bij de poten! Het blad van de tuintafel heb ik eerst met de hand geschuurd (korrel 80) en daarna in een eerste laag beits gezet. Kleurloze beits van Ramdo, althans kleurloos beweren ze zelf ik vind dat het behoorlijk een kleur geeft aan de tuintafel. Maar prima het is ook vooral ter bescherming. Dit herhaald met een fijnere korrel (220) en een tweede laag beits. De poten zijn even behandeld met de bandschuurmachine, om de scherpe randjes eraf te halen, en ook deze in een laag beits gezet. En klaar!

Ook zo’n gave tuintafel voor jouw tuin?

Geen probleem natuurlijk! Een voorraad vlonderplanken is er weliswaar niet en de buren gaan het niet waarderen als ik die van hun los ga schroeven. Maar heb je nu zelf planken over, of wellicht wil je iets maken van schaaldelen? Neem gerust contact op en we gaan praten over de mogelijkheden.

24 juni 2020